Ordu düşmanları: ABD-AB-AKP

Türkiye’yi bölme planlarının karşısında Türk Ordusu’nu gören ABD ve AB’nin Ordu düşmanlığı artık açıktan devam ediyor. ABD ve AB’nin Ordu’yu suçlayan ve siyasetteki etkisinin azaltılması talebi, Şeriatın önünde Ordu’yu engel gören AKP tarafından da sahipleniliyor.

Şimdi, önümüzde yeni bir AB Uyum Paketi ve Irak’ta ABD kontrolündeki işbirlikçi Kürt aşiretlerinin faaliyetlerine karşı alınacak tavır gibi sorunlar duruyor. Bu konularda karşısında yine rdu’yu bulacağını çok iyi bilen ABD-AB-AKP “koalisyon güçleri”, saldırılarını keskinleştirerek devam ettiriyor.

ABD Türk Ordusu’ndan rahatsız

ABD, Irak saldırısında kritik bir rol biçtiği Türkiye’nin Kuzey Cephesi’ni açmaması karşısında duyduğu öfkeyi zaten gizlemiyor. Tüm planlarının alt üst olmasına neden olan bu durum, ABD’nin Türkiye hakkında farklı bir söylem tutturmasına da yol açtı. ABD Savunma Bakan Yardımcısı Paul Wolfowitz, 6 Mayıs’ta CNN TÜRK’te Mehmet Ali Birand ve Cengiz Çandar’ın sorularını yanıtlarken, Türkiye’ye karşı bakış açılarının da değiştiğinin altını çiziyordu.

Wolfowitz, Türkiye’nin ve özellikle de bazı kurumların ABD’yi hayal kırıklığına uğrattığını, bu kurumların başında da Türk Ordusu’nun geldiğini açıklıyordu.

ABD’ye göre Ordu, “Türkiye’nin ulusal çıkarları ve ulusal stratejilerine bakacak olursanız, ABD’yi desteklemek Türkiye’nin çıkarınadır” demeli ve siyasi otoritelere daha fazla “yardımcı” olmalıydı. Wolfowitz, tüm eleştirilerinin merkezine Ordu’yu koyarak, Türkiye’nin bir bedel ödemek zorunda olduğunu ve bu bedelin sorumlusunun da Ordu olduğunu vurguluyordu.

ABD, Irak saldırısının hesabını Ordu’ya çıkartıyor

ABD’ye göre, Türk Ordusu Irak saldırısında ABD’nin yanında yer almayarak büyük bir hata yapmıştı. TSK, bu hatasını bir an önce kabul etmeli ve “Amerikalıların ne istediğini umursamıyoruz” demekten de vazgeçmeliydi.

Üstüne üstlük, TSK’nın Kuzey Irak’taki oluşumları “şüpheyle” izlemesinin hiçbir anlamı yoktu. “Irak’taki olaylara daha duyarlı davranmalı” ve “İran ve Suriye ne olursa olsun bizim komşumuz dememeliydi.”

Kısacası, Ordu, ABD’nin bölgedeki tüm sömürgeleştirme operasyonlarına, Türkiye’nin ulusal güvenliğini tehdit etse bile canla başla katılmalıydı.

Ancak Ordu’nun ABD’nin bölgedeki etkinliğini sorgulaması, üzerine mim konulup geçilecek sıradan bir şey değildir. ABD, bunun yaptırımını dayatmakta gecikmeyecektir. Ordu’nun Türkiye’nin güvenliğini sağlamak üzere Kuzey Irak’ta bulundurduğu güçlerinin konumu sorgulanmakta, artık böyle bir tedbire ihtiyaç kalmadığı açıklanmaktadır. Wolfowitz’e göre, bölgede hakim olan ABD güçleri, Türkiye’nin güvenliğini sağlamakta yeterlidir ve Türk Ordusu’nun Kuzey Irak’ta bağımsız hareket etmesinin zemini ortadan kalkmıştır. Türk Ordusu, General Franks’ın talimatları doğrultusunda hareket etmeye başlamalı ve bir süre sonra da güçlerini bölgeden çekmelidir.

ABD askeri yetkililerinin Türk Ordusu’nun varlığından rahatsız oldukları artık açık açık söylenmektedir. Kuzey Irak’ta bir Kürt devletinin kurulmasını engelleyebilecek tek güç, bölgeden uzaklaştırılmak istenmekte ve Türk-ABD ilişkilerinin geleceği bu şarta bağlanmaktadır. İlişkilerin eskisi gibi olamayacağını belirten Wolfowitz, Türk Ordusu’nu artık tanıyamadığını söylemektedir. ABD’nin yanında yer alması gereken TSK, tam tersine ABD’nin bölgedeki planları üzerinde artık engelleyici bir rol oynamaya başlamıştır.

ABD düşmanına taviz vermiyor

ABD’nin bu açıklamalarının ardından ikinci vuruşu ABD Ankara Büyükelçisi Robert Pearson yapıyordu. Dışişleri Bakanlığı müsteşarı Uğur Ziyal ile görüşen Pearson’ın, ilişkileri yumuşatmak adına bir adım atması beklenirken, tersine ABD’nin bu tutumunda kararlı olduğunu açıklaması pek çok soru işaretini de ortadan kaldırıyordu. Ziyal, ABD makamlarının Türkiye’ye yönelik tepkisinin endişe verici boyutlara ulaştığını söylüyor ancak aldığı yanıt bu endişeyi daha da artırıyordu.

Pearson, “Türkiye’nin nereye gittiğini bilmiyoruz. Asıl Irak’taki ABD askeri makamları Türk askeri makamlarından rahatsız. Irak’taki ABD kuvvetleri Türk askeri varlıklarının tutumundan ve Kuzey Irak’taki faaliyetlerinden kuşku duyuyor.” açıklamasıyla ABD’nin geri adım atmayacağını gösteriyor, bunun üstüne Beyaz Saray’dan randevu isteyen Dışişleri Bakanı Abdullah Gül, red cevabıyla karşılaşıyordu.

ABD, Türk Ordusu’na karşı kin besliyor ve geri adım atmaya yanaşmıyordu. Artık ilişkiler eskisi gibi olamazdı.

AB de düşmanını açığa vuruyor: Kemalizm ve Türk Ordusu

Bir yandan ABD’nin Ordu’ya yönelik bu saldırıları sürerken diğer yandan AB de düşman olarak Kemalizmi ve Türk Ordusu’nu gördüğünü artık açıktan açığa söylemekten çekinmiyor.

Avrupa Parlamentosu gözlemcilerinden Türkiye sorumlusu Arie Oostlander, Türkiye’nin AB’ye üyeliği görüşmelerinde kullanılmak üzere hazırladığı raporunda, Türkiye’nin AB’ye girmesinin önündeki en büyük engel olarak Kemalizmi gördüğünü açıklıyordu.

AB’ye göre, Türkiye’nin demokratikleşmesinin önündeki engeller Kemalist düşünce yapısından kaynaklanıyor, Türkiye’nin demokratikleşmesini ve AB’ye girmesini Kemalizm engelliyordu.

Oostlander, gelen yoğun tepkiler üzerine Kemalizm kelimesini raporundan çıkarmak zorunda kalıyor fakat içerik elbette değişmiyordu. Gözden geçirilmiş raporda, Türk Ordusu’nun siyaset üzerindeki etkisi eleştirilmeye devam ediliyor, gerek laiklik gerekse milliyetçilik konusunda Ordu’nun direnç göstermesinin demokratik adımların önündeki en önemli engel olduğu vurgulanıyordu. Avrupa Parlamentosu’nun onayladığı bu raporla Ordu düşmanlığı AB’nin resmi belgelerine de geçmiş bulunuyor.

Avrupa Parlamentosu, Ordu’nun siyasetteki etkisini kırmak için bir dizi öneri de sunuyor, uzun vadede MGK ve RTÜK gibi kurulların kaldırılması ve Avrupa’nın demokratik kurumlarını esas alan yeni bir anayasanın bir an önce planlanması taleplerini ileri sürüyordu.

MGK’nın sivilleştirilmesi ve Genelkurmay’ın etkisinin azaltılması yolundaki ilk aşamayı, MGK daimi üyelerinden Kara, Hava ve Deniz Kuvvetleri Komutanlarının, ancak talep olursa MGK toplantılarına katılabilmeleri, MGK’ya özel sekreterya, genel sekreter yardımcıları ve sivil üyeler atanması ve YÖK, RTÜK ve Sansür Kurulu gibi kritik kurumlara MGK tarafından atama yapılamaması gibi kararlar oluşturuyor.

Avrupa Parlamentosu’nun Ordu ve Kemalizm düşmanı Türkiye Raporu 5 Haziran’da Avrupa Parlamentosu tarafından kabul edilen Türkiye Raporu, AB’nin Ordu’ya nasıl baktığını da açıkça ortaya koyuyor. İlk raporda Kemalizmi Türkiye’nin önündeki en büyük engel olarak gösteren AB, tepkiler üzerine raporda bir değişiklik yapmış ve merkeze Ordu’yu alan bir rapor hazırlamıştı. Raporda AKP’ye verilen destek, Ordu’nun siyasetteki rolünün kısıtlanmasına yönelik maddelerin bir dökümü: 1. Türk devletinin temel felsefesini oluşturan milliyetçilik, Ordu’ya verilen önem, dine karşı tutucu bir bakışın AB’nin kuruluş değerleriyle uyuşması zordur. Ulus-devletin modern ve hoşgörülü içeriğine olduğu kadar, kültürel ve dinsel çeşitliliğe de daha açık olması gerekiyor. 2. Ordu, Türk devletinde ve toplumunda merkezi bir konumda bulunmaktadır. Ordu’nun bu konumu Türkiye’nin demokratik ve çoğulcu bir sisteme geçişinde yavaşlatıcı bir rol oynamaktadır. Türkiye, arkasında güçlü bir parlamento bulunan şu andaki hükümeti aracılığıyla, Ordu’nun sivil kurumlar üzerindeki üstünlüğüne gerek bıraktırmayacak laik bir sistemin ilkelerini yerleştirerek yeni bir politik ve anayasal sistem oluşturabilir. Böylece, Üye Devletler’de doğal olan yapının oluşması ve geleneksel bürokrasi-Ordu (derin devlet) gücünün kırılması sağlanabilir. 3. AB-Türkiye ilişkilerinde, Kıbrıs meselesi hayati öneme sahiptir. BM Genel Sekreteri Kofi Annan’ın planı, Ada’nın geleceği için tartışmalarda temel oluşturabilir.

Uyum Paketi’yle bölünme süreci hızlanıyor

AB’nin yeni Uyum Paketi’yle Türkiye’nin bütünlüğüne yönelik saldırılar hız kazanıyor. Devletin bölünmezliği aleyhine propagandayı içeren ve DEP milletvekillerinin hüküm giydiği Terörle Mücadele Yasası’nın 8. maddesinin kaldırılması, Seçim Kanunu’ndaki değişiklikle seçimlerde Kürtçe propaganda yapma serbestliğinin getirilmesi, RTÜK Kanunu’ndaki değişiklikle TV ve radyolarda Türkçe dışında da yayın yapılabilmesi, Nüfus Kanunu’ndaki değişiklikle Türkçe dışındaki isimlerin kullanılması, Sinema, Video ve Müzik Eserleri Kanunu’ndaki değişiklikle bu eserlerin denetleme mekanizmasından MGK üyelerinin tasfiyesi, yabancı kuruluşların seçimleri izleyebilmeleri gibi maddeleri içeren Uyum Paketi, 3 Ağustos’ta geçen bölünme yasalarının ikinci paketi niteliğini taşıyor.

Ordu’yu tasfiye planı

Tüm bu yasalar karşısında Ordu’nun ülke bütünlüğüne yönelik bir saldırı kaygısı taşıması çok doğal. AB’nin de ülke bütünlüğünün önündeki en önemli engeli Ordu olarak belirlediğini görüyoruz. Bu yasalarla bir yandan ülkenin bölünme süreci hızlandırılırken diğer yandan da buna engel olacak güç siyasi mekanizmadan tasfiye edilmeye çalışılıyor.

Ordu’yu tasfiye planına da elbette Ordu içinden tepkiler geliyor. MGK Genel Sekreteri Org. Tuncer Kılınç, MGK’da yapılması düşünülen değişikliklerle ilgili, “TSK, AB’nin ülkenin birlik ve bütünlüğüne ters düşen isteklerine engel olarak görülüyor ve bu yüzden hedef alınıyor” yorumuyla AB’nin gerçek niyetinin ne olduğunu ortaya koyarken, Genelkurmay Başkanı Org. Hilmi Özkök de Tayyip Erdoğan’la yaptığı görüşmede, Batı dayatmalarına karşı “Türkiye’nin kendi koşullarına göre düzenlenmesi gerekir” yorumunu yapıyordu.

Ordu’nun “hassasiyetleri” çok mu anormal?

Genelkurmay Başkanı Org. Özkök, Erdoğan’la yaptığı görüşmede Uyum Paketi’yle ilgili TSK’nınhassasiyetlerini de bildiriyordu:

“1. Bazı ülkeler 200 yıllık demokrasi deneyimiyle fotokopi gibi” Türkiye’ye demokrasi enjekte etmeye çalışmaktadır. Halbuki Türkiye’nin kendine özgü koşulları vardır.

2. Terörle Mücadele Yasası’nın 8. Maddesi ortadan kalktığı takdirde Güneydoğu’da “bir Kürt devleti kuruyoruz” denilebilir ve bunun karşılığında yasal yaptırım olamaz. Bu TSK açısından kabul edilemez bir durumdur.

3. Türkiye’nin azınlık statüsü Lozan’da belirlenmiştir. Kopenhag Kriterleri’nin 35. Maddesi’ndeki “etnik, dinsel, dilsel ayrıcalığı olan gruplar azınlıktır” tanımlaması ileride Türkiye’nin yapısı itibarıyla bir dizi sıkıntı yaratır.

4. Türkiye’nin önüne sürekli ev ödevleri konmaktadır. 3 ay sonra şu yapılsın, sonra şu yapılsın, sonra şunlar yapılsın gibi. Hatta satır arasında Ege sorunu bile gündemde tutuluyor. O zaman Türks milletinin hakkı ve hukuku ne olacak? Türkiye’yi kim yönetiyor?”

Özkök ve Kılınç’ın açıklamalarına karşılık, ağır eleştirilerin başladığı bir dönemde Özkök, AKP Genel Başkan Yardımcısı Dengir Mir Mehmet Fırat’a verdiği cevapla tartışmaların amacını ortaya koyuyordu: “Kimse AB bahanesine sığınıp TSK’yı yıpratmasın.”

AB’nin Kıbrıs’ta işgalci, demokrasinin önündeki en büyük engel ve Türkiye’nin gelişmemesinin baş sorumlusu olarak gösterdiği Ordu, her AB raporunda, her AB açıklamasında hedef tahtasına oturtularak sindirilmeye çalışılıyor.

İttifakın üçüncü ayağı: AKP

Geçtiğimiz Kasım ayında bir AB darbesiyle iktidara gelen AKP, ilk günden itibaren devlet kurumlarıyla çatışmaya başlamıştı. Türban krizi, protokol krizi, YÖK yasası derken AKP attığı her adımda Ordu’yla karşı karşıya gelmeye başladı.

Son dönemde de AKP’nin artık iyice ayyuka çıkan şeriatçı kadrolaşma ve bölücülüğün önünü açan AB Uyum Yasaları’yla ilgili inatçı tavrı, Genelkurmay’ın eleştirilerine rağmen devam ediyor. Geçtiğimiz ay yapılan MGK toplantısında devlet kurumlarındaki şeriatçı kadrolaşmaya dikkat çeken Ordu, bu kadrolaşmanın rahatsız edici boyutlara ulaştığının da altını çiziyordu.

Basında çıkan “Genç Subaylar rahatsız” haberlerine, “Darbe kışkırtıcıları var” diyerek karşılık veren Erdoğan, Ordu’yla hükümetin arasının “şiir gibi” olduğu çarpıtmasına yanıtı yine Özkök’ten alıyordu. “Böyle bir şey yok. TSK’da bir hiyerarşi vardır ve bir rahatsızlık varsa bu sadece genç subaylarda değil hepimizde vardır.”

Bu uyarılara rağmen bildiğini okumaya devam eden AKP, Erdoğan’ın ağzından Ordu’ya mesaj vermeyi ihmal etmiyordu: “Kadrolaşma, kadrolaşma diye bağırıyorlar. Birilerinin kovanına çomak soktuk, o yüzden bağırıyorlar. Biz milletin hayrına işler yapmaya çalışıyoruz ve devam edeceğiz.”

Uyum Yasaları’na gelen itirazlara ise AKP’lilerin tepkileri çok daha keskindi. Genelkurmay’ı umursamayan ve safça bir kendine güvenle hareket eden AKP, Ordu’yla cepheleşmeyi göze alabiliyordu. Org. Kılınç’ın açıklamalarına AKP cephesinden Adalet Bakanı Cemil Çiçek karşılık veriyordu; “Uyum paketi değişmeyecek. Herkes görüş bildirebilir. 8. Madde kalkacak, yabancı gözlemciler gelecek, Kürtçe yayın da bölmez.”

Dışişleri Bakanı Abdullah Gül de Uyum Yasaları’nı değiştirmeden geçirecekleri açıklamasını yapıyordu; “Türkiye’nin politikası AB’ye tam üye olmaktır. Tam üye olmayı kabul ettikten sonra, bize düşen sorumlulukları da yerine getireceğiz. Köklü reformlar yaptık. Meclis’ten bir reform paketi daha geçecek.”

AKP Genel Başkan Yardımcısı Dengir Mir Mehmet Fırat ise saldırıyı başka bir zemine çekmeye çalışıyordu. Devlet bütçesinden güvenliğe ayrılan payın çok yüksek olduğunu düşünen Fırat, “Siz, güvenliğiniz için bütçenin %30-40’ını ayırıyorsanız, halktan kopuk bir sistem var demektir. Siz kendinizi kimden koruyorsunuz, halktan mı koruyorsunuz?”

“Arkamızda millet var. Bize bir şey olmaz!”

AKP’nin öne çıkarmaya çalıştığı bu Halk-Ordu karşıtlığı fikri, aldığı inatçı tavırlarda AKP’nin temel dayanağı durumuna geldi. Erdoğan’ın Milli Görüş’ü terk ederek AKP’yi “daha merkezde” bir konuma çekmeye çalışmasında da dayanağı bu “halk desteği” oldu. Demokrat Parti’nin misyonunu benimsediklerini ve “Yeter! Söz milletin” sloganının yeniden hayata geçirileceğini savunan Erdoğan, Ordu karşıtlığını da bu temele oturtuyor. Ülkenin demokratikleşmesinin ve gelişmesinin önündeki engeli, TSK’yı, milletin desteklemeyeceği fikrine kapılan Erdoğan, tatlı hayallerden Menderes gibi uyanmaya niyetli olabilir.

AKP de Demokrat Parti gibi sırtını ABD ve Avrupa’ya dayayarak Ordu’yu etkizsizleştirme politikasının bir parçası olacağını açıktan ilan ederken, aynen DP gibi “millet savunuculuğuna” soyunması şaşırtıcı değil. Türk milletinin çıkarlarının ABD ve AB ile uyumlu olduğunu ileri sürerek, Türkiye’nin bölünmesinde pay sahibi olmaya çalışmak, AKP’nin temel misyonunu da tanımlıyor.

İktidar koltuğuna bir AB darbesiyle oturtulan, ilk işi Beyaz Saray’a gidip icazet almak ve ABD’nin istediği tavizleri yerine getirmek için koşturmak olan, Kıbrıs ve Ege sorunlarında AB politikalarını ve Rum tezlerini canla başla savunan AKP, AB raportörlerinin ve ABD’li gazetecilerin övgülerini almakta haksız sayılmaz. Bu raportörlerin ve gazetecilerin birleştiği ortak nokta da tabii ki Kemalizm ve Ordu düşmanlığı, Kürtçülük ve şeriatçılık.

Erdoğan’ın arkamızda dediği millet ise doğal olarak ne Kemalizm ne de TSK düşmanı. Kürtçü de değil, şeriatçı da... AKP’nin her icraatının tek bir onay ve övgü mercii var. O da millet değil, ABD ve AB.

Düşman: AKP-ABD-AB ittifakı

AKP-ABD ve AB’nin bir araya gelmesini sağlayan bu büyük plan, Türkiye’nin bölünmesi planıdır. Bölünmeye karşı çıkan ise Ordudur. ABD-AB ittifakının programı ortada: Türkiye parçalanacak. Bunun önündeki tüm engeller ortadan kaldırılmalı. Dışarıdan ABD ve AB artık Ordu düşmanlıklarını açıklamakta sakınca görmüyorlar. İçeride ise Batının desteğiyle ayakta durmaya çalışan AKP, bu programa sonuna kadar destek veriyor.

Tüm alanlarda Ordu’yu kuşatmaya ve etkisizleştirmeye çalışan ittifak, oldu-bittilerle, keskin çıkışlarla, yalanla dolanla Ordu’yu yıpratmaya çalışıyor. Bu direniş mevzisi de kırılınca, karşılarında hiçbir engel kalmayacağını hesaplayan koalisyon güçleri, vargüçleriyle Ordu’ya saldırmaya devam ediyorlar.

Ordu, konumunu gözden geçiriyor

Karşısında böyle bir ittifak bulan Ordu, Türkiye’nin rotasında kendisine biçilen rolü ve buna karşı alınacak tedbirleri gözden geçirmeye başlıyor. “Batı paradigmasının sorgulanması”, Türkiye’nin güvenlik ve tehdit algılamalarında da önemli değişikliklere yol açmaya başlıyor.

29 Mayıs’ta Genelkurmay 2. Başkanı Org. Yaşar Büyükanıt’ın “Küreselleşme ve Uluslararası Güvenlik” Sempozyumu’nda yaptığı açış konuşmasıyla, bu değişikliklerin hangi boyutlara vardığı da ortaya çıkıyordu.

Büyükanıt konuşmasına, “Küreselleşmeye; gelişmiş ülkeler penceresinden bakmakla, gelişmekte olan veya gelişmeyen ülkeler penceresinden bakıldığında görüntü ve algılama aynı olmamaktadır.” sözleriyle başlayarak, uluslararası sistemin Türkiye gibi ülkelerin güvenlik anlayışlarında “güçlü ülkeler” lehine bazı dayatmalarda bulunduğunu, ancak bunun Türkiye’nin ulusal çıkarlarına paralel bir anlayış olmadığını vurguluyordu. “Acaba, güçlü ülkeler, kendi ulusal çıkarları yönünde tanımladıkları tehdit algılamalarını, güçsüz ülkelere dayatarak, o ülkelerin ulusal çıkarlarına zarar verecek yaklaşımlar içinde mi bulunuyorlar?” diye soran Büyükanıt, bu tür yaklaşımların ulusal çıkarlarla ters düşmesine rağmen, uygulama zorunluluğunun bu ülkelere zarar verdiğini açıklıyordu.

Büyükanıt’ın konuşmasında bam teline bastığı yer ise, gerçekten pek çok şeyin değiştiğini gösteriyor: “Bu noktada; hayati konu, gelişmekte olan ülkelerin, savunma politikalarını güçlü ülkelerin dayattığı tehdit algılamalarına göre mi düzenleyeceği veya biraz önce arz ettiğim hususlara göre mi düzenleyeceğidir.”

“Batıyla çatışabiliriz!”

Büyükanıt’ın açıklamaları, Türkiye’nin tehdit algılamasının artık Batılı devletlerin dayatmaları doğrultusunda değil, kendi çıkarları doğrultusunda olacağını belirtiyor. Bu, NATO’ya girişimizle birlikte tüm güvenliğin Batı paradigması çerçevesinde sağlanması döneminin sona erdiği ve Türkiye’nin ulusal güvenliği hakkında karar alma yetkisini kendi ellerine aldığı anlamına gelmektedir. Bu, bu yönde yapılan ilk açıklama olması nedeniyle önemlidir.

Ulusal güvenliği tehdit eden konular bölümünde de bir ilk gerçekleşmektedir: “Ülke çıkarları yönünde, özgün yaklaşımlar ve bu yaklaşımların stratejik sonuçları güçlü ülkelerin amaçları ile çatışabilir. Ve belki de bu kaçınılmaz hale gelebilir. Bu durumda, daha az güçlü ülkelerin, ülkelerinin yaşamsal çıkarları yönünde gösterecekleri kararlılık ve yaklaşımlar, bekaları ile doğrudan ilgilidir.”

Büyükanıt, ilk defa Batıyla karşı karşıya gelebileceğimizi ve bunun bir zorunluluk olabileceğini açıklamaktadır. Türkiye Cumhuriyeti’nin devamının sağlanması için Batıyla karşı karşıya gelmeyi göze almanın, ulusal çıkarlarımız açısından kaçınılmaz bir durum olabileceğinin altını çizen Büyükanıt, TSK’nın güvenlik ve tehdit algılamalarının artık değiştiğini ve Batı kampını tehdit unsuru olarak gördüğünü açıklıyor.

Ancak medya yine bu açıklamaları es geçerek manşetlere “Tek adres AB” başlıklarını taşıdı. Müthiş bir çarpıtma kampanyasıyla hem Büyükanıt hem de Ordu AB’ye girmeye en hevesli kesimmiş gibi gösterilmeye çalışıldı. Medyanın bu ABD-AB-AKP ittifakının sözcülüğü görevini üstlenmesi ve Ordu’yu yıpratma kampanyasına devam etmesinde şaşıracak bir şey yok.

Terör örgütleri işbaşı yaptı ABD ve AB’nin saldırılarının yoğunlaştığı ve Ordu’nun direneceğini gösterdiği günlerde terör örgütleri de yine devreye sokuldu. Türkiye’yi terör batağına sokmakla tehdit eden AKP-AB-ABD koalisyonu, barış ve demokrasi söylemiyle meşrulaşmaya çalışan PKK, aslında bir yıldır Ordu’yla çatışmaya devam ediyordu. ABD ile ateşkes imzalayan ancak Türkiye’deki teröristlerini pasifize etmeyen PKK, Türkiye’yi sürekli tehdit ederek yıldırma ve savaşa devam çağrılarında bulunuyordu. 2003 başından itibaren Diyarbakır, Batman, Tunceli bölgelerinde Türk Ordusu’yla çatışmaya giren PKK/KADEK, en son Bingöl depremi sonrasında, 2 Mayıs’ta ortaya çıktı. Depremden sonra çadır yardımı alamayan Bingöllülerin protesto gösterisinde halkın arasına sızan PKK/KADEK militanları, asker ve polis araçlarını taşlayarak, devlet aleyhine slogan atarak halkı galeyana getirmeye çalışmış, olaylar polisin havaya ateş açmasıyla durdurulabilmişti. Kuzey Irak sınırından Türkiye’ye girişlerinde hızlı bir artış gözlenen PKK/KADEK militanlarının Türkiye’deki faaliyetlerini de arttıracağı yönündeki haberler gazete sayfalarında yer alıyor. Uzun zamandır sesssiz kalan DHKP-C ise 20 Mayıs’ta Ankara Kızılay’da ortaya çıktı. Çantasındaki bombaların patlamasıyla ölen kadın teröristin, DHKP-C üyesi olduğu belirlendi. Son olarak, 3 Haziran’da İstanbul DGM hakim ve savcılarını taşıyan servis aracına konan uzaktan kumandalı bombayla 6 kişi yaralandı. Saldırıyı yine DHKP-C üstlendi. Yine başını PKK’nın çektiği terör örgütleri geçtiğimiz ay içinde Atatürkçü gençlere satırlı bir saldırı düzenlemişti. PKK ve DHKP-C gibi terör örgütlerinin devreye sokularak, gözdağı verilmesinin Ordu’ya yönelik bu saldırıların bir parçası. “Bizimle uğraşırsanız başınıza iş alırsınız” mesajı verilmeye çalışılıyor.

“Batı teröre destek veriyor”

Medyanın bunca manipülasyon çabasına rağmen, Büyükanıt’ın açıklamalarından bir hafta sonra Genelkurmay Başkanı Org. Özkök, “İpek Yolu-2003 General/Amiral Semineri”nin açış konuşmasında Ordu’nun AB’yle ilgili görüşlerini açıklıyordu:
“Türkiye’nin çabaları ile, AB’nin PKK’yı terör örgütleri listesine alırken; kullandığı amblem, yöneticileri dahil tüm kadroları, silahlı militanları ve bunların üstlendikleri bölge, legal platformdaki uzantıları ve kullandığı medya PKK ile aynı olan KADEK’i terör örgütleri listesine almaması, uluslararası platformda terörizme karşı ortak anlayışın geldiği noktanın önemli bir göstergesidir. Bu durum, terör eylemine devam eden ve halen 5.000 kadar silahlı militanı bir tehdit unsuru olarak elinde bulunduran KADEK terör örgütünün bugüne kadar yaptığı eylemlerine destek anlamına gelmekte ve terör örgütünü cesaretlendirmektedir.”

Özkök’ün AB’yi teröre destek veren bir odak olarak açıklaması
bu ittifaka karşı bir direnişin de olduğunu gösteriyor. Stratejik işbirliği, teröre karşı ortak mücadele safsatalarının artık bir geçerliliğinin kalmadığının ilanı anlamına da gelen bu konuşmalarla Ordu, hem kendisini tasfiye etme hem de Türkiye’yi bölme programını uygulayanlara bir mesaj gönderiyor: “Hiçbir şey tereyağından kıl çeker gibi olmayacak ve bazıları bunu anladığında onlar için çok geç olabilir.”

Ordu vatan savunmasında

Bu ittifakla Ordu arasındaki mücadele Türkiye için bir ölüm kalım mücadelesine dönüşüyor. Bir yandan vatanı parçalamak için her taraftan saldıran ABD-AB-AKP ittifakı, diğer yanda vatanı savunmak için bu ittifakın karşısına dikilen Türk Ordusu.

Bugüne kadar Türkiye’nin güvenlik stratejisini Batı konseptiyle tanımlayan ve kendini bu Batı ittifakı içinde gören anlayışın değiştiğinin sinyalleri veriliyor. Ordu, düşmanın kim olduğunu, hangi ittifakları kurduklarını bildiğini açıklıyor ve bu düşmana karşı konumlanma niyetinde olduğunu belirtiyor.

Bu, Türkiye’nin eskisinden farklı bir rotaya oturacağının da göstergesi. Ulusal çıkarlarını kendi inisiyatifiyle belirleyen ve bu çıkarlar doğrultusunda Batıyla karşı karşıya gelmekten çekinmeyen bir anlayış, ülkenin bekası için artık bir zorunluluk haline gelmiş durumda. Bugüne kadarki bütün tanımlamaların, algılamaların değişmesi gereken bir dönemde Ordu’nun tavrı belirleyici olacak. Türkiye’nin bu değişikliğe gitmekten başka çıkış yolunun kalmadığı anlaşılmaya başlanıyor.