Havada kıskaç gibi karlar
Buzun suyunu sıkıyor
Telefonda zil gibi titriyor kız
Bir yalnızlık gibi giyinmiş
Durmadan âşkını soyunuyor
Sesinde bir it iniltisi
Uzun havlamalar gibi çınlıyor
Kirpikleri buzlanmış ağlamaktan
Gözyaşlarının akmış ruju
Yüzü sânkiyse birkaç kişi
Biri susunca diğeri ağlıyor
Ama inadına buzul gözlerini
Silmiyor kız.

Telefon kulubesi bir tabutluk
Kar jilet gibi çiziyor camları
Ağlamaktan hâyli sarhoş kız
Gözyaşları belkiyse cin-tonik
Âşkı da artık hâyli şizofrenik
Sevdiği adam mı yoksa kendi mi
Kimi sevdiğni bazen karıştırıyor
Adam da normal değil zaten
Adam da zaten çoklu kişilik
Bu hastalığın tek iyi yanı var
Biri sevmeyince diğeri seviyor
Fakat hangisiyle konuştuğnu
Bilmiyor kız.