Gömlek gibi taşıyorum şu odayı üzremde
Belki bin gündür yıkanmadı bu gömlek
Çıkarmadım gömleği belki bin gündür
Boyası aktı pütür pütür kan damlıyor
Kanlar sensiz yerlerimi tamamlıyor
Zaten bir tek kanlar anlıyor beni
Kanlar bile artık kan sanıyor beni
Yaprak yaprak üzreme dökülürken şu oda.
Bir de gözlük gibi taktığım şu aynalar var
Camları içe dönük taktığım miyop aynalar
Hani tek el silah sesi gibi bakmıştım sana
Hatayla kalbimden yaralamıştım kendimi
Aynalar gibi akmıştı kanlarım kalbimden
Sen saçlarını taramıştın kanlarıma bakarak
Saçların kalp kızılıydı artık kalbimse ak
Bıçak bıçak üzreme bükülürken şu oda.
Gecelerde dolunay gibi parlıyor ak kalbim
Bundandır elektrikten tasarruf ediyorum
Artan tüm elektriği kalbime veriyorum
Artan elektriği kalbime verince tüm
Ceryanları gidiyor bazen bütün kentin
Sen sinekler gibi karanlıktayken
Örümcek gözlerimle ak ışıklar örüyorum
İplik iplik üzreme sökülürken şu oda.
Gömlek gibi taşıyordum şu odayı üzremde
Sıkıldım yırttım artık üzremdeki odayı
Gayrı her bir aynalar birer odadır artık bana
Dün sırları dökük duvarlara bakarak düşündüm
Belki de aşklar için aşıklara gerek yoktur hiç
Seni aşkı sevdiğimden çok sevince bitiyor aşk
Ve aşıklar sırf ayrılıklarla bitmiyorsalar nasıl
Yaşamlar da sırf ölümlerle bitmiyor anladım
Toprak toprak üzreme atılırken şu oda.
|
