 |
  |
| 31.12.2007/Sayı:167 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
 |
Prof. Dr. Hidayet Sarı |
Atatürk düşmanlığı
16 Kasım Cumhuriyet, Elçin Poyrazlar’ın haberi. Pentagon’un Irak eski uzmanlarından Michael Rubin Türkiye ile ABD arasındaki 5 Kasım 2007 tarihli PKK krizi yüzünden yaşanan krizin henüz aşılamadığını söyledi. Iraklı Kürt yetkililerin, bizzat Barzani, Talabani ve Zebari ile yaptıkları görüşmelerde, Kemalizmi düşman olarak gördüklerini, Kürtlerin Kemalizm karşıtı ve temelindeki İslamcı yapı nedeniyle AKP’yi diğer siyasi partilerden daha fazla desteklediklerini söyledi. Rubin son dönemde yaşanan PKK krizinde AKP’nin kararsızlık içinde olduğunu, sınırötesi operasyon kararının ABD’nin değil Türkiye’nin kararı olduğunu, Türkiye’nin Kuzey Irak’a müdahalesi için hiçbir zaman ABD’den yeşil ışık beklenemeyeceğini belirtti. Türkiye’nin Kuzey Irak’taki bölgesel Kürt yönetimi lideri Mesut Barzani’ye PKK’nın bölgede barınmasına izin vermesinin Iraklı Kürtlere pahalıya mal olacağını göstermesi gerektiğini açıkladı. Michael Rubin, Barzani’nin terör örgütünü siyasi ödünler için bir baskı unsuru olarak kullandığını, Tayyip Erdoğan’ın bu konuda bir siyasi ödün vermesinin terörü azaltmayacağını tersine bir baskı unsuru olarak daha da arttıracağını belirtti. Barzani ile müzakere etmenin PKK teröründe bir çözüm getirmeyeceğini kaydeden Rubin, “Barzani ile neyi müzakere edeceksiniz? Önce onun bir karar vermesi gerekiyor. Kendi bölgesinde PKK’nın barınmasına izin verecek mi vermeyecek mi? Müzakerelerdense ültimatom bence daha çok işe yarayacaktır” diyerek dost acı söyler misali Kuzey Irak, PKK, ABD ve Barzani ile ilişkilerimizde ne yapılması gerektiğini net biçimde ortaya koymaktadır. 13 Kasım 2007 tarihli Fransız Figaro gazetesinden Adrien Toulme’nin yazısı bu bağlamda gerçekleri bir daha gözler önüne seriyor. Yazar “Kürdistan Bağımsızlığa Koşuyor” adlı yazısında düşman kardeşler olarak tanıtılan Mesud Barzani ve Celal Talabani’nin geçmişe sünger çekerek Kuzey Irak’ta bir Kürt devleti kurmak için birlikte çalıştıklarını, bu konuda güvenlik, sosyal, ekonomik, savunma ve eğitim konularında yapılan gelişmeler anlatıldıktan sonra okullardaki eğitimde Arap kültürü etkisinin azaltıldığını, bunun yerine Kürt tarihinin önemli olaylarının (ne gibi önemli olay olduysa?) ayrıntılarla anlatıldığını, buna göre Sevr Antlaşması ve Osmanlı’nın Kürtlere bağımsız bir devlet sözü verdiği, Lozan Barış Antlaşması’yla Türkiye Cumhuriyeti’nin bu sözü yerine getirmediğinin anlatıldığını açıklamaktadır. Bu sayede Sevr’i özleyen, Lozan Antlaşması’nı kabul etmeyen bir gençlik ve millet yaratılmaya çalıştığı anlaşılıyor. Buradan da Kuzey Irak’taki Barzani ve Talabani’nin Atatürk (Kemalizm) düşmanlığı ve Sevr özlemi net biçimde ortaya çıkmaktadır. Buradan çıkaracağımız sonuçlar... 5 Kasım 2007 Bush-Erdoğan görüşmesinde; 1) ABD, PKK konusunda Türkiye’ye sorunu çözecek bir adım atmamıştır. Bundan sonra da atmayacaktır. 2) Türkiye’nin ve Türk Silahlı Kuvvetleri’nin ABD’den yeşil ışık beklemesi yanlıştır. Bu hiçbir zaman gelmeyecektir. 3) Talabani ve Barzani yönetimini PKK konusunda muhatap almak ve onlarla müzakere etmek sorunu çözmediği gibi büyütür. 4) Talabani ve Barzani’nin esas korkusu Kemalist Türk Ordusu’nun zorla ve ihanetle gasp edilen ve ABD ile Irak’ın ele geçirilmesi karşılığı verilen toprakların ve yönetimin elden çıkmasıdır. Bu yüzden PKK’yı desteklemenin bu yönetime neye mal olacağını göstermeden bu sorun çözülemez. 5) Kuzey Irak’taki yönetimin kısa vadeli hedefinin Kuzey Irak’ta bir Kürt devleti kurmak olduğu, uzun vadeli hedefinin ise Türkiye’yi de içine alan Büyük Kürdistan olduğu net biçimde anlaşılmaktadır. 6) Türkiye Cumhuriyeti’nin bağımsızlığının kurucusu Yüce Önder Atatürk’ü Talabani, Barzani ve Zebari en büyük düşman olarak görmektedir; ama altını kaldırırsanız Türk düşmanlığını, onun da altını kaldırırsanız Türkiye Cumhuriyeti düşmanlığı yattığını görebilirsiniz.
|
