Mustafa Kemal

dağ başını efkâr almış
gümüş dere durmaz ağlar
gözyaşından kana kesmiş
gözlerim
ben ağlarım
çayır ağlar çimen ağlar
ağlar ağlar cihan ağlar
mızıkalar iniler
ırlam ırlam dövülür
altmış üç ilimiz altmış üç yetim
yıllar gelir geçer
kuşlar gelir geçer
her geçen seni bizden
parça parça götürür
mustafa’m mustafa kemal’im

diz dövdüm
gözlerim şavkı aktı
sakarya’nın suyuna
sakarya’nın suları
nâmın söyleşir
hemşehrim sakarya
öksüz sakarya
ankara’dan uçan kuşlar
kemal’im der
günler günü çağrışır
kahrolur bulutlara karışır
gök bulut yaşmak bulut
uca ağlar
dev boyunlu morca dağlar
divan durmuş bekleşir
mustafa’m mustafa kemal’im

nasıl böyle varıp geldin
hoşgeldin
çıngı kaymış
yalazlanmış gözlerin
şol yüzünde
güneş südü sıcaklık
ellerinden öperim
mustafa kemal
senin dalın yaprağın
biz senin fidanlarn
biz bunları yapmadık
sen elbette bilirsin
bilirsin mustafa kemal
hani bir vakitler
kubilay’ı kestiler
çün buyurdun kesenleri astılar
sen uyudun asılanlar dirildi
mustafa’m mustafa kemal’im

ankara’nın taşına bak
tut ki baktım uzar gider
efkârım
çayır ağlar çimen ağlar
ben ağlarım
gözlerimin yaşına bak
ankara kalesi’nde
rassattepe’de
bir akça şahan gezer dolanır
yaşın yaşın mezarını aranır
şu dünyanın işine bak
mustafa’m mustafa kemal’im