Sık kullanılanlara ekle
  Başlangıç sayfası yap

  
  Milli Güçlerin
  Yol Haritası

  
  Müttefik
  Kuşatması

  
  Kuvayı Milliye

11 Eylül: Ezilenlerin emperyalizme cevabı

ABD’nin kalbine düzenlenen bu saldırının açık bir savaş ilanı olduğunu Bush kadar beyni olan herkes anlayabilir. Bu, ABD hakimiyetine bir meydan okumadır ve emperyalistlerin şaşkınlığının sebebi de işte budur. Belki bugün dünyada ABD hakimdir ama bu hakimiyete cevap verecekler de vardır. İşte bu cevaplardan biri de 11 Eylül’dür. Kimin düzenlediğinin, nasıl planlandığının çok da önemi yoktur. Emperyalizm yara almıştır ve daha da önemlisi bu yara kapanacak türden değildir.

Ulusal ve sol kesimler açısından iki önemli tuzak var. Birincisi, Bülent Ecevit’in DSP’si etrafında
örgütlenilmeye çalışılan bir “ulusal cephe”ye, ikincisi ABD’nin Derviş’i soktuğu Deniz Baykal’ın CHP’sine
payanda olmak. Görüldüğü gibi, iki tuzak var, ikisinin sonu da aynı, ABD, AB, IMF...
İster, ulusal olduğu için DSP’ye ister ‘Tayyip gelmesin’ diye CHP’ye oy verin, vereceğiniz her oy IMF’ye gidecek. IMF solculuğu ve ABD ulusalcılığını seçenler istediğini seçip, ona payanda olabilir. Yolları açık olsun...

İsrail’in sonu da ABD gibi olacak
Emperyalizmin tüm gücüyle yüklendiği bir anda bile Filistin direnişinin hâlâ devam etmesi ve Filistinlilerin bir türlü teslim alınamaması ABD’nin karşılaşacağı ulusal kurtuluş savaşlarının ne kadar şiddetli olacağını da gösteriyor. Filistin direnişinin kırılması ve İsrail’in bölgeye hakim olması bu açıdan büyük anlam taşıyor.

Bir destanın sonu: İskender’in Doğu Seferi
Kış bastırdığında İskender Baktra’ya çekilir. Bu sırada Sogdiyana, çiftçileri silah altına alıp var güçleriyle örgütleyerek bir gerilla ordusu kurmaya çalışan Septimanes’in önderliğindeki ayaklanmayla uğraşmaktadır. Bu tür savaşlarda deneyimli olmayan Yunan ordusu da bu saldırıları karşılamak için çeşitli yöntemler bulmaya çalışmaktadır.

Sarı sendikalardan
Dervişçi işçi sendikalarına
Bugün karşı karşıya kaldığımız durum büyük ölçüde 12 Eylül sonrasının bir ürünü. 1980 sonrasının kirlenmiş siyasal yapısı pek çok alanda olduğu gibi sendikalarda da bir yozlaşmaya neden oldu. 68 kuşağının işçi önderleri bu tarihten sonra yerlerini, patronun emirlerini işçilere kabul ettiren sendika başkanlarına bıraktılar. Bu sendika “patronları” işçilerin çıkarlarını savunmak yerine işverenle tek taraflı uzlaşmalara yöneldiler.